Rare jongens…of goede voorbeelden

Deze zomer was onze vakantiebestemming Londen. Onze held Eric Clapton trad eenmalig op in Hyde Park en wij waren zo gelukkig om kaartjes te kunnen bestellen. Hieromheen stelden we een Britse vakantieweek samen.

Ons avontuur begint aan de overkant van ons hotel aan Holland Park Avenue. Engeland speelt tegen Uruguay en de trendy pub die hier zit, heeft een aantal grote schermen opgesteld. Wonder boven wonder kunnen we nog een plekje bemachtigen. ’s Avonds ligt er een reservering voor ons op tafel. Gewapend met fish and chips (een enorme gepaneerde vis met grote wit uitgeslagen frieten, deze blijken triple cooked te zijn…) zien we de wedstrijd. Wat opvalt is de sportiviteit van de Britten. Ze applaudisseren voor elke mooie actie van de eigen ploeg. Wij Nederlanders kunnen daar nog iets van leren.

Dan volgt Wimbledon. Een tennistoernooi dat zijn weerga niet kent in traditie en historie. Wie wil daar niet heen! Deze tennisliefhebbers zeker. Kaartjes bestellen is een schimmig fenomeen en het lukte ons dan ook niet om dit vooraf te regelen. De ‘overseas ballot’  (lees vage loterij in de winter voorafgaand aan het toernooi) bracht ons geen geluk. Dus besloten we geheel in de traditie van de Britten te gaan queuen. Dat op zich is de ervaring waard. Britten zijn sterren in het ‘in de rij staan’, het queuen is ze aangeboren. En Wimbledon heeft de Rij der rijen. Bij de start staat een Brit met een vlag, daar krijg je een unieke Queue-nummer. Alleen daarmee kun je later een kaartje bemachtigen. Daarachter begint de enorme stoet mensen die zich in keurige rijen verspreiden over het grasveld. Erom heen lopen honourary stewards, vriendelijke mannen op leeftijd met een opvallend hesje om. Zij bepalen wie loopt en wie stilstaat. Gewapend met picknickkleden, manden, flessen prosecco en verse aardbeien verplaatsen ze zich langzaam in de Queue. Voor degenen zonder proviand staan foodtrucks klaar. Ook aan de toiletten is gedacht. Het is een happening op zich.

Na pakweg 2,5 uur schuiven we het park binnen. Kaartjes voor de showcourts zijn al vergeven, ons rest kaartjes voor the Grounds, ofwel baan 2-18 en natuurlijk Murray Mountain (voormalig Henman Hill). Dit is de investering meer dan waard. Wimbledon is een prachtig park met een royale bloemenzee rond de banen, de netpalen zijn van massief hout, de lijnrechters en ballenjongens gaan onberispelijk gekleed. Bezoekers kleden zich eveneens mooi aan voor een sfeervol samenzijn. Het is een groot, Brits feest.

Het eten is, hoe Brits, ook daar verschrikkelijk. Een sausage roll blijkt een uit de kluiten gewassen saucijzenbroodje vol vlees met harde ondefinieerbare stukjes erin. De pizza is een stuk deeg met een omgekeerde pot tomatensaus en glibberkaas. Ook het yoghurtijs kon ons niet echt bekoren. Het meest geschokt ben ik, ook nu nog, door de beroemde ‘strawberries and cream’. De Britten serveren de aardbeien in een bakje… vol ongeklopte slagroom. Brrr… Alleen het biertje smaakt uitstekend. En dat is Amstel.

Qua tennis hebben we mazzel, we hebben de hele 2e partij van Kiki Bertens kunnen zien. Zitten op de 2e rij van de baan. Echt top. En hoewel de week zonovergoten is, krijgen we ook nog te maken met een heuse shower, zodat de covers snel over de banen worden getrokken. Het maakt het helemaal af.

Zo mogelijk nog Britser is ons bezoek aan Oxford. Dit stadje staat bol van eeuwenoude wijsheden. Elke steen ademt verhalen van weleer. En ook vandaag de dag nog bouwt men voort op oude tradities. In Magdalen college zien we onder de gewelven de naambordjes van geleerde geesten die daar hun onderkomen hebben. Wie we ook overal tegenkomen, is inspector Morse, al dan niet in zijn jeugdige hoedanigheid van Endeavour.

En dan is het tijd voor The Master. Mr, sir, Eric Clapton. Hij treedt op als onderdeel van de British Summertime, een festival dat dagelijks grote artiesten herbergt. Clapton is het klapstuk van een middag en avond vol muziek. Ondermeer Steve Winwood en Carlos Santana gaan m voor. Het is een lief festival, dat aan hippietijden doet denken. Gegeven de namen is het niet vreemd dat de gemiddelde leeftijd vrij hoog ligt. We staan naast een stel snowbirds uit Florida compleet met hippiejurk. De muziek is leidend en het is volop genieten. Winwood betovert nog altijd met die breedbare stem van hem. Clapton doet hetzelfde met zijn vingers op de snaren. Nog altijd speelt hij vol vuur en overgave. Tussen de nummers een snel ‘thank you’ en dan weer verder met een volgend droomnummer. Anderhalf uur aan een stuk, deze zeventiger is nog lang niet op.

De dag erna genieten we op ons strandbedje aan het water ‘de Serpentine’ in Hyde Park. Het weer is ongekend mooi, zodat dit buitenbad een mooie afsluiting vormt van een bijzondere week. Een week vol Britse humor, beleefdheid, vage kookkunsten en vooral heel veel vriendelijkheid. Wat een goed idee was dit!

 

4 gedachten over “Rare jongens…of goede voorbeelden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.