Over zen

Sinds een jaar of twee doe ik aan zenmeditatie. Mijn ervaringen kennen een aantal fasen. Op dit moment gaat het niet zo best, om heel eerlijk te zijn. Maar daarover later meer. Eerst volgde ik een introductiecursus bij Zen.nl. Daar leerde ik de basistechnieken en kocht ik mijn meditatiekussens. Tijdens de lessen kreeg ik bovendien achtergrondinformatie over zen schrijvers en oude meesters. Ik leerde tot 25 minuten stilzitten op mijn kussen met alle ongemakken van dien. Slapende voeten, pijnlijke rug, kramp in de benen, het was er allemaal. De aansluitende loopmeditatie was een dankbaar rustpunt tot de volgende meditatie oefening begon.

De meditatie maakte me kalmer en meer ontspannen.

Al met al kreeg ik een goede basis. Na een half jaar stroomde ik door naar de gevorderden. Naast de 25 minuten sessies, die ik pittig bleef vinden, was er ruimte voor gesprekken over boeken, ervaringen met zen.nl weekenden en dergelijke. De toewijding van de docent en sommige deelnemers aan alles rondom Zen.nl gaven me een ongemakkelijk gevoel van er niet bij horen. Dat feit, de fikse maandelijkse investering van 60 euro en de telkens terugkerende 25 minuten maakten dat ik er weinig plezier aan beleefde. Ik besloot te stoppen met het groepsverband en zelfstandig mijn weg in meditatie te vervolgen. Ik kwam tot de conclusie dat 15 minuten voor mij voldoende was om mijn brein te resetten en de rust te vinden. Dat deed ik 2 keer per dag.

Ik had het goed voor elkaar. Dacht ik.

Volgens mijn familie ben ik befaamd om mijn discipline. Ik herken er wel iets in en wou dat het altijd waar was. Maar wat meditatie betreft zitten ze ernaast. Het werd een hellend vlak. De 2 x per dag werd 1 x per dag. Ik voerde de weekendstop in en smokkel nu regelmatig ook door de week een of meer keren. En wat kwam ervoor in de plaats? Veel kijken, kijken kijken en vaak ook kopen. Uitstapjes op de iPad zijn favoriet, al brengen ze allesbehalve rust. Ik surf van winkel naar winkel en zet vele koeriers aan tot werken. De hebberigheid gaat gepaard met de nodige onrust. Koopjes links en aanbiedingen rechts, ik houd alles bij en sla regelmatig mijn slag. Terwijl ik op mijn meditatiekussen zit, denk ik aan nieuwe digitale jachtvelden. Soms onderbreek ik de meditatie voor een snelle blik op mijn iPhone. Vergis ik me of wordt daar net een product afgeleverd?

De onrust geeft een kick. De verwachting van wat komen gaat.

Het plezier is vaak van korte duur. Driekwart van de spullen gaat ongebruikt retour. Het past niet, de kleuren zijn heel anders dan op de foto, de kwaliteit valt tegen en ga zo maar door. De mannetjes bij het Post NL punt zien me al van verre komen: oh nee he, die blonde juffer alweer hier? Een uur geleden stond ze nog aan de balie. Was het weer niet goed? Soms durf ik ze amper onder ogen te komen. Het lokkende retourbedrag helpt me over de streep.

Maar nu is het genoeg. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik retourneer nog aan de Bijenkorf en aan Timberland en dan is het genoeg, Basta, Schluss! Voortaan kruip ik weer op mijn meditatiekussen en richt me op mijn ademhaling. Minder koopjes en meer innerlijke rust, zeg ik.

De kracht van zen en de macht van mijn verlangen. Wie gaat er winnen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.