Hoe het juffertje verdween uit Zeist

Sinds een paar maanden is ze verdwenen. Het juffertje uit Zeist. Bijna 17 is ze. Zelf was ze het er niet mee eens, ze had nog kilometers verder gewild met ons. Zuid-Frankrijk, Berlijn, zij zag het nog wel zitten. Af een toe een slokje olie, misschien de versnellingsbak even doorsmeren, maar dan waren we er ook wel. En al die jaren trouwe dienst, was dat ook niet iets waard? Want wat hadden we samen niet allemaal beleefd?

En daar heeft ze een punt. We hebben ongelooflijk veel beleefd samen. Want we hebben het over bijna 12 jaar trouwe dienst. Twaalf jaar uit mijn leventje. En wat is er veel gebeurd. Het was een periode vol groei, nieuwe stappen en avontuur.

De Twingo vormde de brug van binnen naar buiten. Zo deed ik nieuwe ervaringen en netwerkgesprekken op en onderhield ik sociale contacten. Zo hielp ik mezelf beetje bij beetje uit een benarde situatie. In die tijd beoefende ik het principe ‘fake it till you make it’. En de auto hielp daarbij (ja, zelfs zo’n kleintje als de mijne). Als ZZP-er in de dop hanteerde ik een opdrachtenportefeuille ‘waarin nog ruimte was’ en beschreef ik mijn talenten als tekstschrijver met mooie volzinnen, engagement en veel bravoure.

Onze tijd samen kende veel plezier en dat was na een minder leuke tijd heel welkom. Net alsof je  uit de schaduw in de zon komt. Langzaam maar zeker voel je de warmte van de stralen op je gezicht. Het leven lacht, en jij lacht terug!

Mijn werkende bestaan kreeg met elke kilometer meer vorm. Het zelfstandig ondernemerschap bleek voor mij vooral een springplank naar de reguliere arbeidsmarkt. Het onzekere bestaan van de eenpitter paste niet bij mijn gestel. Ik vond mijn draai pas echt bij de universiteit. Voor mij is dit al jaren een speeltuin van online en offline avonturen. De uitdagingen hier sluiten beter aan op mijn vermogens en verlangens. De auto is vooral een luxe diertje op regenachtige dagen.

Mijn geluk kende geen grenzen. In de loop der jaren kreeg de Twingo een extra chauffeur. Een ridder nam plaats achter het stuur en bracht ons naar mooie oorden. We zijn nu samen onderweg en delen de rijkdom van het geluk.

De zon schijnt nog volop. Het juffertje slijt haar laatste dagen ergens in Friesland. Mijn ridder en ik, wij zoeven nu over de weg in een bijna nieuwe bolide en genieten van alle nieuwe snufjes en comfort. Maar mijn tijd met haar blijft onvergetelijk. A toujours, ma belle!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.