Dynamiek

Elk gezin heeft haar eigen dynamiek. En dat heeft gevolgen. Als ouders kun je het niet snel goed doen. Vroeg of laat staan je kinderen voor je neus met op- en aanmerkingen. Je gaf te weinig aandacht of smoorde ze juist in je betrokkenheid. En die kritiek kan jaren aanhouden. Om voor mezelf te spreken: pas op mijn 35e vertelde ik mijn vader dat ik hem niet langer wilde veranderen en hem vanaf dat moment zag als de volwassen man die hij was. Hij was aangenaam verrast. Dat hij dit nog mocht meemaken!

Al had ik wel kritiek op hem, toch lijk ik sterk op mijn vader. Net als hij hou ik van rust en harmonie. De drie druktemakers in ons gezin hadden daar niet altijd oog voor. Het energieke Piepkuiken dat enthousiast z’n ruimte innam in het nest, de Big Mama en de Grote Zus die alles beter kon dan ik, ballet, harp…, zucht. Met hun levenslust en dominantie zaten ze regelmatig in ons vaarwater. Soms lukte het mijn vader en mij eraan te ontsnappen. Samen een stukje harken in de tuin. Dat waren fijne momenten.

Ons gezin kende veel zekerheden en ook veel liefde. Vooral die van mijn moeder was nadrukkelijk aanwezig, soms meer dan… Haar liefde en aandacht zaten in het eten, in het huis en in de betrokkenheid bij de kinderen. Mama zorgde voor ons als een tijgerin, ze greep ons in het nekvel als we in haar ogen te ver gingen. Over dat laatste verschilden we nogal eens van mening. Het was hoe dan ook ondenkbaar dat je aan haar voorbijging.

Ieder van ons ontwikkelde een eigen levensstrategie om zich te handhaven in het gezin en daarbuiten. Ikzelf werd een meester in het ontwijken van en anticiperen op die overdaad aan aandacht. Onopvallend ging ik mijn eigen gangetje. Met mijn diplomatieke natuur en aangeboren empathie voorkwam ik confrontaties. Pas later in mijn leven leerde ik er de waarde van kennen. Als het echt nodig is, durf ik ze nu ook aan te gaan. Maar een ster zal ik er nooit in worden.

Na de veel te vroege dood van mijn moeder was het gezin haar anker kwijt. Losgeslagen gingen we ieder onze eigen weg. Af en toe vonden we elkaar, maar vanzelf ging dat niet. Pas toen mijn vader opnieuw het geluk vond, werd de band in het nieuwe gezin hersteld. En ook onze nieuwe liefdes passen hier goed in.

Ons gezin heeft veel geluk gehad. We zijn nu zover dat ieder zo’n beetje mag zijn wie hij/zij is. Er is liefdevolle aandacht en respect. De onhebbelijkheden zijn gebleven -we blijven mensen-, maar de scherpe kantjes zijn eraf. In dit proces speelt de liefde een grote rol. En dat is niet zo verwonderlijk. Of juist wel? Want zo blijven dan: geloof, hoop en liefde, maar de meeste van deze is de liefde (Kor. 13:13).

5 gedachten over “Dynamiek

  1. Robin Rehmann

    Ja ik vind het, zoals ik je al eerder verteld heb, prachtig geschreven vooral ook omdat je in dit stukje echt iets over jezelf vertelt en dat maakt het boeiend.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.