Maandelijks archief: oktober 2018

Ibiza vibes

Ibiza vibes

Het is een stukje paradijs op aarde. Het luxueuze hotel ligt verscholen op een klif aan het einde van een gezellige boulevard vol restaurantjes. De zon schittert op het water van de Middellandse Zee, er liggen een paar boten voor anker. Het hotel ademt rust en gastvrijheid uit. Het personeel is vriendelijk en professioneel. De kamers zijn schoon, modern en aan de zeezichtkant hebben ze een adembenemend uitzicht. Beneden is een gym en een restaurant.

Op de punt van de klif vind je het zwembad. Eromheen loungebedden met grote witte doeken, naast ligbedjes van rotan met aangename kussens. De handdoekenservice is uitnodigend om een duik te nemen. In een hoekje wacht de massage. Uit de speakers klinken zacht aangename Ibiza lounge muziek.

De oudere man in korte broek heeft andere plannen vandaag. Hij is net door de poort richting Figueretas vertrokken. Gewapend met een strandmatje beweegt hij zich in een kalm tempo over de boulevard. Verderop is een strandje, waar je rechtstreeks de zee in kan. Ook daar is het niet druk. Waarom hij uitgerekend daar moet zijn? Daar ligt zijn hart. Hij komt er voor het achttiende jaar, de laatste zes jaar alleen. Het was haar droomeiland. En zij was zijn droomvrouw. Hier is ze dichter bij dan waar dan ook.

Die ochtend heeft hij genoten van het royale ontbijt dat Los Molinos serveert. Hij neemt altijd het zelfde. Een croissantje, een ei, twee bolletjes en wat beleg. De cava die wordt aangeboden naast het Engelse ontbijt of de hippe ontbijtgranen zijn aan hem niet besteed. Als hij zijn tafeltje heeft gevuld, sluit hij aan in de rij voor de koffie. Hij bestelt twee cafe con leche en schuifelt terug naar zijn plek. Het ene schoteltje haalt hij onder het kopje vandaan en legt het er bovenop. Zo koelt de koffie minder snel af. En hij hoeft geen twee keer te lopen voor zijn cafeïneshot. Sinds vorig jaar vult hij zijn ontbijt aan met een glaasje water. Hiermee gaat hij de inhoud van zijn pillendoos te lijf. Ongelooflijk hoeveel een mens in korte tijd voorgeschreven kan krijgen. Een hoge bloeddruk, diabetes, hartklachten, bloedverdunners, en dat allemaal terwijl hij vooral last heeft van zijn slechte been. Maar uitgerekend daar helpt geen pilletje tegen.

De reis vergt steeds meer van hem en de vraag dringt zich aan hem op hoe lang hij dit nog kan volhouden. Het hotel was hun walhalla, dus dichterbij het strand zou niet hetzelfde zijn. Ook wandeling is een feest van herkenning, die hij niet wil missen. De liefde geeft hem kracht, zeker. Maar dat is niet het enige.

Het eiland, hoewel aangetast door de commercie, heeft nog steeds die bijzondere energie. Het is een vibe die hij niet wil loslaten. Het is net of het eiland je omarmt, wie je ook bent, wat je ook bent of wie je wil zijn. Het is goed, het is helemaal ok, peace for all, om in hippie-style te blijven. Hij kent geen plek die hetzelfde gevoel geeft. Er komt een dag dat hij hier niet meer weg zal gaan.