Maandelijks archief: mei 2017

Oerkracht

Op mijn 34e kwam ik oog in oog te staan met de Matterhorn. De berg ligt midden in een massief in Wallis, Zwitserland. Het is een deels beschermd natuurgebied, je kunt er niet met de auto komen. Een tandradbaantje brengt je vanuit Zermatt tot panoramahoogte. ’s Zomers zie je, waar je ook kijkt, de bergwandelaars en klimmers, in de winter heersen de skiërs op de vele pistes. Overal om je heen zie je de Walliser Alpen, de een nog mooier dan de ander. Maar je ogen worden automatisch getrokken naar de Toblerone-berg. De kracht die ze uitstraalt is ongekend.

Voor mij werd de Matterhorn niets meer of minder dan de berg van de Waarheid.

Stoeiend in een sukkelende relatie was ik op onze zoveelste kampeervakantie met huurauto. We stonden op een camping in het plaatsje Brig. Het was weer eens eind van het seizoen, zodat de meeste gasten vertrokken waren. Door de koele berglucht was de joggingbroek prominent aanwezig.

We hadden in de voorliggende jaren het beste uit onze relatie gehaald. En nu was de onuitgesproken vraag wat er over was. De patronen leken vast te liggen, de sleur en de hangerigheid waren ruimschoots binnen handbereik. Het leek steeds meer een opgave te worden om moeite te doen voor de ander. Ik voelde me niet voldoende gezien en had hier juist steeds meer behoefte aan. Het was alsof ik in de wintertijd nog even flink aan de boom wilde schudden, in de hoop er vruchten uit te halen. De respons was minimaal.

Starend naar die grote, magnifieke berg realiseerde ik me hoe alleen je kunt zijn in een ‘samen’zijn. En hoe ik dat niet wilde. Te midden van het natuurgeweld hoorde ik mijn Innerlijke stem, zoals ik haar nog nooit had gehoord. De stem schreeuwde in stilte. Wanneer zou ik eens gaan luisteren?

Na al die jaren ben ik nog steeds diep onder de indruk van die ervaring bij de Matterhorn. De verbondenheid die ik voelde met de natuur om me heen, stond in schril contrast met het afgesneden zijn van mijn geliefde. De antwoorden op mijn onuitgesproken vragen waren kristalhelder. Ik kon er niet omheen, ik moest aan de slag.

De tijd in Zwitserland bleek het begin van het einde voor de relatie. En hoe vreemd is dat toch, zo’n einde aan een samenzijn. Waar we eens samen op trokken, vol plezier, gezelligheid en ontwikkeling, verzandden we in gedeelde negativiteit en gingen we uiteindelijk ieder onze eigen weg. De scheidslijn is vaak helder, maar waar gaat het mis? Wanneer kantelt het geluk en ligt vervreemding op de loer? En (hoe) kun je het herkennen en het tij keren?