Maandelijks archief: maart 2017

Dynamiek

Elk gezin heeft haar eigen dynamiek. En dat heeft gevolgen. Als ouders kun je het niet snel goed doen. Vroeg of laat staan je kinderen voor je neus met op- en aanmerkingen. Je gaf te weinig aandacht of smoorde ze juist in je betrokkenheid. En die kritiek kan jaren aanhouden. Om voor mezelf te spreken: pas op mijn 35e vertelde ik mijn vader dat ik hem niet langer wilde veranderen en hem vanaf dat moment zag als de volwassen man die hij was. Hij was aangenaam verrast. Dat hij dit nog mocht meemaken!

Al had ik wel kritiek op hem, toch lijk ik sterk op mijn vader. Net als hij hou ik van rust en harmonie. De drie druktemakers in ons gezin hadden daar niet altijd oog voor. Het energieke Piepkuiken dat enthousiast z’n ruimte innam in het nest, de Big Mama en de Grote Zus die alles beter kon dan ik, ballet, harp…, zucht. Met hun levenslust en dominantie zaten ze regelmatig in ons vaarwater. Soms lukte het mijn vader en mij eraan te ontsnappen. Samen een stukje harken in de tuin. Dat waren fijne momenten.

Ons gezin kende veel zekerheden en ook veel liefde. Vooral die van mijn moeder was nadrukkelijk aanwezig, soms meer dan… Haar liefde en aandacht zaten in het eten, in het huis en in de betrokkenheid bij de kinderen. Mama zorgde voor ons als een tijgerin, ze greep ons in het nekvel als we in haar ogen te ver gingen. Over dat laatste verschilden we nogal eens van mening. Het was hoe dan ook ondenkbaar dat je aan haar voorbijging.

Ieder van ons ontwikkelde een eigen levensstrategie om zich te handhaven in het gezin en daarbuiten. Ikzelf werd een meester in het ontwijken van en anticiperen op die overdaad aan aandacht. Onopvallend ging ik mijn eigen gangetje. Met mijn diplomatieke natuur en aangeboren empathie voorkwam ik confrontaties. Pas later in mijn leven leerde ik er de waarde van kennen. Als het echt nodig is, durf ik ze nu ook aan te gaan. Maar een ster zal ik er nooit in worden.

Na de veel te vroege dood van mijn moeder was het gezin haar anker kwijt. Losgeslagen gingen we ieder onze eigen weg. Af en toe vonden we elkaar, maar vanzelf ging dat niet. Pas toen mijn vader opnieuw het geluk vond, werd de band in het nieuwe gezin hersteld. En ook onze nieuwe liefdes passen hier goed in.

Ons gezin heeft veel geluk gehad. We zijn nu zover dat ieder zo’n beetje mag zijn wie hij/zij is. Er is liefdevolle aandacht en respect. De onhebbelijkheden zijn gebleven -we blijven mensen-, maar de scherpe kantjes zijn eraf. In dit proces speelt de liefde een grote rol. En dat is niet zo verwonderlijk. Of juist wel? Want zo blijven dan: geloof, hoop en liefde, maar de meeste van deze is de liefde (Kor. 13:13).

Hoe het juffertje verdween uit Zeist

Sinds een paar maanden is ze verdwenen. Het juffertje uit Zeist. Bijna 17 is ze. Zelf was ze het er niet mee eens, ze had nog kilometers verder gewild met ons. Zuid-Frankrijk, Berlijn, zij zag het nog wel zitten. Af een toe een slokje olie, misschien de versnellingsbak even doorsmeren, maar dan waren we er ook wel. En al die jaren trouwe dienst, was dat ook niet iets waard? Want wat hadden we samen niet allemaal beleefd?

En daar heeft ze een punt. We hebben ongelooflijk veel beleefd samen. Want we hebben het over bijna 12 jaar trouwe dienst. Twaalf jaar uit mijn leventje. En wat is er veel gebeurd. Het was een periode vol groei, nieuwe stappen en avontuur.

De Twingo vormde de brug van binnen naar buiten. Zo deed ik nieuwe ervaringen en netwerkgesprekken op en onderhield ik sociale contacten. Zo hielp ik mezelf beetje bij beetje uit een benarde situatie. In die tijd beoefende ik het principe ‘fake it till you make it’. En de auto hielp daarbij (ja, zelfs zo’n kleintje als de mijne). Als ZZP-er in de dop hanteerde ik een opdrachtenportefeuille ‘waarin nog ruimte was’ en beschreef ik mijn talenten als tekstschrijver met mooie volzinnen, engagement en veel bravoure.

Onze tijd samen kende veel plezier en dat was na een minder leuke tijd heel welkom. Net alsof je  uit de schaduw in de zon komt. Langzaam maar zeker voel je de warmte van de stralen op je gezicht. Het leven lacht, en jij lacht terug!

Mijn werkende bestaan kreeg met elke kilometer meer vorm. Het zelfstandig ondernemerschap bleek voor mij vooral een springplank naar de reguliere arbeidsmarkt. Het onzekere bestaan van de eenpitter paste niet bij mijn gestel. Ik vond mijn draai pas echt bij de universiteit. Voor mij is dit al jaren een speeltuin van online en offline avonturen. De uitdagingen hier sluiten beter aan op mijn vermogens en verlangens. De auto is vooral een luxe diertje op regenachtige dagen.

Mijn geluk kende geen grenzen. In de loop der jaren kreeg de Twingo een extra chauffeur. Een ridder nam plaats achter het stuur en bracht ons naar mooie oorden. We zijn nu samen onderweg en delen de rijkdom van het geluk.

De zon schijnt nog volop. Het juffertje slijt haar laatste dagen ergens in Friesland. Mijn ridder en ik, wij zoeven nu over de weg in een bijna nieuwe bolide en genieten van alle nieuwe snufjes en comfort. Maar mijn tijd met haar blijft onvergetelijk. A toujours, ma belle!